Με χαρά φιλοξενούμε τη συνέντευξη που πήραν δύο νέα παιδιά, οι Ε. Μνατσακανιάν – Ε. Μπαντάζου, από τον Γιώργο Φαρσακίδη.
πηγή: atexnos.gr
***
Θέλεις να χαρακτηρίσεις το εικαστικό σου έργο ονοματίζοντάς το με κάποια τεχνοτροπία ή να το κατατάξεις σε κάποιο εικαστικό κίνημα ή χώρο;
Οι χαρακτηρισμοί δίνονται εκ των υστέρων. Εμένα απλώς μου άρεσε να ζωγραφίζω, από μικρό παιδί. Αργότερα το πήρα λίγο πιο σοβαρά, κι αποτέλεσμα τελικά αυτής της προσπάθειας, είναι ότι έργο αφήνω πίσω μου. Είτε σε βιβλία, είτε σε σκίτσα. Μέχρι τώρα έχω βγάλει γύρω στα τριάντα βιβλία και τα θεωρώ παιδιά μου. Είναι μεγάλη παρηγοριά, φεύγοντας κάποιος από τη ζωή να ξέρει ότι θα αφήσει κάτι που θα είναι ωφέλιμο στους ανθρώπους.
Η δουλειά σου αποτελεί μια ξεχωριστή πρόταση στην περίοδο που διανύουμε;
Μεγάλωσα σε ένα χώρο πνευματικά ενεργό. Η κάθε δουλειά με το νοητικό περιεχόμενό της αποτελεί μια πρόταση και μια συμβολή στην όλη δραστηριότητα των ανθρώπων. Ναι, πιστεύω ότι αποτελεί μια πρόταση. Όσο μικρή, όσο ασήμαντη και να είναι, αποτελεί μια συμβολή. Κι από κει και πέρα είναι πως ο αποδέκτης θα αξιολογήσει και πως θα χρησιμοποιήσει αυτά που λέγονται ή αυτά που δίνονται με ένα έργο.
Το χαρακτικό σου έργο έχει ολοκληρώσει τον ερευνητικό του κύκλο;
Πως απέκτησα σχέση με την χαρακτική.. Στο σύρμα της Μακρονήσου. Σε συνθήκες μεγάλης τρομοκρατίας, έχει πέσει μια φιλολογική πρωτοχρονιά. Ήταν η πρώτη μου γνωριμία με έργα Ελλήνων χαρακτών της εποχής εκείνης. Η πρώτη μου επαφή και το πρώτο ενδιαφέρον που έδειξα. Από κει και πέρα, επειδή σε άμεση σχέση με την χαρακτική ήταν το σκίτσο, σαν το πιο βολικό είδος, γιατί το να καταπιαστείς με ζωγραφική και με λάδια ήταν αδύνατο. Ένα σκίτσο μπορούσε πολύ πιο εύκολα να γίνει χαρακτικό. Κι ένα χαρακτικό στις συνθήκες εκείνες, βρίσκαμε τρόπο να το πραγματώσουμε. Κι έτσι μέσω της χαρακτικής προέκυψε η ενασχόληση με την ζωγραφική. Αυτό ήταν το ιστορικό με λίγα λόγια.
πηγή: atexnos.gr
***
Θέλεις να χαρακτηρίσεις το εικαστικό σου έργο ονοματίζοντάς το με κάποια τεχνοτροπία ή να το κατατάξεις σε κάποιο εικαστικό κίνημα ή χώρο;
Οι χαρακτηρισμοί δίνονται εκ των υστέρων. Εμένα απλώς μου άρεσε να ζωγραφίζω, από μικρό παιδί. Αργότερα το πήρα λίγο πιο σοβαρά, κι αποτέλεσμα τελικά αυτής της προσπάθειας, είναι ότι έργο αφήνω πίσω μου. Είτε σε βιβλία, είτε σε σκίτσα. Μέχρι τώρα έχω βγάλει γύρω στα τριάντα βιβλία και τα θεωρώ παιδιά μου. Είναι μεγάλη παρηγοριά, φεύγοντας κάποιος από τη ζωή να ξέρει ότι θα αφήσει κάτι που θα είναι ωφέλιμο στους ανθρώπους.
Η δουλειά σου αποτελεί μια ξεχωριστή πρόταση στην περίοδο που διανύουμε;
Μεγάλωσα σε ένα χώρο πνευματικά ενεργό. Η κάθε δουλειά με το νοητικό περιεχόμενό της αποτελεί μια πρόταση και μια συμβολή στην όλη δραστηριότητα των ανθρώπων. Ναι, πιστεύω ότι αποτελεί μια πρόταση. Όσο μικρή, όσο ασήμαντη και να είναι, αποτελεί μια συμβολή. Κι από κει και πέρα είναι πως ο αποδέκτης θα αξιολογήσει και πως θα χρησιμοποιήσει αυτά που λέγονται ή αυτά που δίνονται με ένα έργο.
Το χαρακτικό σου έργο έχει ολοκληρώσει τον ερευνητικό του κύκλο;
Πως απέκτησα σχέση με την χαρακτική.. Στο σύρμα της Μακρονήσου. Σε συνθήκες μεγάλης τρομοκρατίας, έχει πέσει μια φιλολογική πρωτοχρονιά. Ήταν η πρώτη μου γνωριμία με έργα Ελλήνων χαρακτών της εποχής εκείνης. Η πρώτη μου επαφή και το πρώτο ενδιαφέρον που έδειξα. Από κει και πέρα, επειδή σε άμεση σχέση με την χαρακτική ήταν το σκίτσο, σαν το πιο βολικό είδος, γιατί το να καταπιαστείς με ζωγραφική και με λάδια ήταν αδύνατο. Ένα σκίτσο μπορούσε πολύ πιο εύκολα να γίνει χαρακτικό. Κι ένα χαρακτικό στις συνθήκες εκείνες, βρίσκαμε τρόπο να το πραγματώσουμε. Κι έτσι μέσω της χαρακτικής προέκυψε η ενασχόληση με την ζωγραφική. Αυτό ήταν το ιστορικό με λίγα λόγια.
